Porady eksperta gratis - wystarczy zadzwonić lub napisać. Kliknij i już!

Co warto wiedzieć o tworzywach sztucznych, ze szczególnym uwzględnieniem profili PCW(PVC) do okien.

Produkcja ram z PVC Przedstawiamy Państwu więcej informacji dotyczących wytwarzania tworzyw sztucznych  do produkcji wielu róznych produktów użytku codziennego, w tym do produckcji profili okiennych z polichlorku winylu. Mamy nadzieję, że niektóre fakty zmienią Państwa punkt widzenia i rozwieją wątpliowści dotyczące stosowania tworzyw sztucznych w tym do produkcji okien. Niestety bardzo często producenci profili myleni są z producentami okien, innymi słowy nazwa profili utożsamiana jest z oknami - to dosyć powszechny błąd i nieporozumienie.
Jest wiele mitów, które warto rozwiać, są również itotne fakty, nad którymi trzeba się pochylić i również wziąć pod rozwagę przy podejmowaniu decyzji.
„Tworzywa sztuczne są bardzo pomocne w życiu każdego człowieka, ulegają jednak powolnemu procesowi naturalnego rozkładu zanieczyszczeń, w wyniku którego powstają substancje przyjazne dla środowiska, ale ta biodegradacja trwa bardzo, bardzo długo. Tworzywa sztuczne podczas spalania wytwarzają trujące substancje (farby i lakiery na bazie chemii nieorganicznej również). W krajach wysoko rozwiniętych odchodzi się od stosowania opakowań z tworzyw sztucznych zastępując je szkłem lub tekturą, gdyż są to materiały, które mogą zostać ponownie użyte. Plastik ulega rozkładowi nawet do 500 lat i podczas rozpadu wydziela związki metali ciężkich, które były używane do produkcji danego tworzywa.
Tworzywa sztuczne produkuje się na większą skalę dopiero od 80 lat, mimo to przewyższają znane od dawna materiały pod wieloma względami. Jednak żadne tworzywo sztuczne nie jest materiałem idealnym, ich zastosowanie wymaga oceny zalet i wad. Ich zaletami są: mały ciężar właściwy, brak zapachu i smaku, duża odporność na korozję, odporność na działanie kwasów i zasad, łatwość barwienia i dobre własności izolacyjne, zarówno elektryczne, jak i cieplne. Jednakże ich rozszerzalność cieplna jest większa niż metali, a odporność na działanie wyższych temperatur - znacznie mniejsza”

Zastosowanie

Tradycyjne materiały opakowaniowe (drewno, szkło i metale) wypierane są przez tworzywa sztuczne, z których wytwarza się 20 – 25% opakowań. Są to różne folie, np. worki samonośne, różne torby i torebki, folia do pakowania mleka. Plastikowe butelki wytwarzane są również metodą wytłaczania rury, z której rozdmuchem w formie uzyskuje się opakowanie wewnątrz puste. Szerokie zastosowanie maja opakowania sztywne ze styropianu.
Tworzywa sztuczne nie są dotychczas podstawowym materiałem konstrukcyjnym.W budownictwie stosowane są w wyposażeniu wnętrz (wykładziny podłogowe, ramy okienne i drzwiowe) oraz pokrycia dachowe (płyty z laminatów poliestrowych, płyty PVC i PMM jako świetliki). Z PVC, metodą wytłaczania wytwarza się poręcze i listwy podłogowe. Nowością są tapety samoprzylepne z warstwą pianki (izolator cieplny i akustyczny) oraz profilowane blachy z warstwą ochronno – ozdobną tworzywa, nałożoną w procesie hutniczym. Służą one jako wykładzina zewnętrzna budynków i w budowie statków. Przyszłościowym materiałem budowlanym są polimerobetony, złożone z wypełniacza mineralnego i żywicy syntetycznej, np. epoksydowej. Rozrzut granulometryczny ziaren winien zapewniać maksymalny udział taniego wypełniacza w stosunku do drogiego lepiszcza. Gwarantuje to uzyskanie dużej wytrzymałości polimerobetonów (ich wysoka ocena na razie uniemożliwia szersze stosowanie). Zastępowanie tradycyjnej armatury i rurociągów wyrobami z tworzyw sztucznych jest ograniczone małą odpornością na gorącą wodę, szczególnie pod ciśnieniem panującym w wysokich budynkach.

Tworzywa sztuczne służące w gospodarstwie, podlegają podobnie jak w medycynie ścisłej kontroli władz sanitarnych. Dotyczy to nie tylko sprzętu kuchennego, ale i wyrobów toaletowych oraz materiałów będących jedynie wyposażeniem mieszkaniowym. Muszą być jednak wykonane z odpowiednich tworzyw sztucznych, a ich kształt i barwa powinny korzystnie wpływać na samopoczucie użytkownika. Pierwotnie stosowane były tworzywa termoreaktywne (bakelit czy aminoplasty), obecnie stosuje się termoplasty, jak polistyren (gatunki uszlachetnione), polietylen, zwłaszcza odporny na wrzącą wodę polipropylen. Najbardziej użyteczne do wyrobu robotów kuchennych, a nawet maszynek do parzenia kawy są poliwęglany.

WIELKA PROMOCJA OKIEN PVC -KLIKNIJ NA OBRAZEK I SPRAWDŹ

Dzięki fizjologicznej objętości prawie wszystkich polimerów i możliwości ich stosowania w styczności z organizmem żywym i to nie tylko w krótkotrwałych kontaktach, ale i na stałe (wszczepy – endoprotezy) zastosowanie tworzyw sztucznych w medycynie jest szerokie. Specjalną pozycję zajmują włókna sztuczne. Zagadnienie odczynów tkankowych na wszczepione tworzywa, a zwłaszcza ich biodegradacja i możliwość pobudzenia procesu nowotworowego jest przedmiotem wszechstronnych badań, które musza być długotrwałe. Na razie nie ma przeciwwskazań stosowania tworzyw sztucznych w medycynie w przypadkach dających konkretne korzyści. Pozaustrojowe stosowanie tworzyw sztucznych w medycynie nie budzi zastrzeżeń, ale i tutaj niezbędne jest współdziałanie chemika z lekarzem, aby uzyskać optymalne rozwiązanie.
Najszersze zastosowanie osiągnęły strzykawki jednorazowego użytku wytwarzane np. z polipropylenu. Cewniki, dreny, a z najbardziej skomplikowanych wyrobów - sztuczna nerka wyrabiane są z polietylenu (rurki, cewniki), polichlorku winylu (rurki, naczynia), celofanu (folie półprzepuszczalne do dializy pozaustrojowej). W stomatologii stosuje się polimetakrylan metylu, w okulistyce - sztywne i elastyczne szkła kontaktowe, w chirurgii - nici (włókna w medycynie). W farmacji tworzywa sztuczne stosuje się głównie jako materiał opakowaniowy; fiolki, tuby, a zwłaszcza popularne listki z pastylkami lub drażetkami umieszczonymi w gniazdkach uformowanych w folii PVC metodą termoformowania i zespolonej z folią aluminiową. Pastylkę wyciska się niszcząc folię aluminiową. Z tworzyw sztucznych wykonane są pojemniki ułatwiające dozowanie leku, np. kroplomierze. Z innych zastosowań tworzyw sztucznych w medycynie wymienić należy ortopedię, protetykę, chirurgię plastyczną, transport ciężko chorych (do tego celu służy płaski materac z folii PVC zawierający wewnątrz kluseczki styropianowe, nałożony na część ciała jako materac, po usunięciu powietrza za pomocą pompki ssącej usztywnia się, formułując funkcjonalne nosze).

Tworzywa sztuczne – materiały oparte na polimerach syntetycznych, zastępujące tradycyjne materiały takie jak drewno, ceramika, metal, kauczuk naturalny, gutaperka oraz stanowiące grupę zupełnie nowych materiałów, które nie mają swoich naturalnych odpowiedników. W skład tworzyw sztucznych wchodzą oprócz polimerów także plastyfikatory (zmiękczacze), wypełniacze (zmieniające właściwości mechaniczne oraz potaniające produkt końcowy) oraz substancje barwiące.
Tworzywa sztuczne od strony użytkowej można podzielić na:
duromery – twarde, trudnotopliwe o wysokiej odporności mechanicznej służące jako materiały konstrukcyjne – inaczej nazywane sztucznymi metalami. Niektóre duromery zastępują też materiały ceramiczne,
  • plastomery – mniej sztywne od duromerów ale łatwotopliwe i rozpuszczalne – dzięki ich topliwości można je przetwarzać poprzez topienie i wtryskiwanie do form lub wytłaczanie, dzięki czemu można z nich uzyskać bardzo skomplikowane kształty. Stosowane są zamiast drewna i niekiedy zamiast metalu, np. jako obudowy do maszyn i urządzeń, elementy wyposażenia domowego,
  • elastomery – tworzywa, które można rozciągać i ściskać, w wyniku rozciągania lub ściskania elastomery zmieniają znacznie swój kształt, ale po odjęciu siły wracają do poprzednich wymiarów. Elastomery zastąpiły prawie całkowicie kauczuk naturalny, ale znalazły też szereg nowych zastosowań niedostępnych dla zwykłego kauczuku.

Przykładowe oznaczenia tworzyw sztucznych

  1. PET - politereftalan etylenu - butelki na napoje i wodę, czasem jednolitrowe na tłuszcze.
  2. HDPE (PE-HD) - gęsty (sztywny) polietylen - butelki na domowe chemikalia, nakrętki na butelki, zazwyczaj cienkie woreczki i folia  tzw."szeleszcząca".
  3. PCW (PVC)(V) - polichlorek winylu, winyl - butelki na tłuszcze (czasem też na wodę), opakowania na żywność (np. sałatki), opakowania zabawek, materiały stosowane w budownictwie.
  4. LDPE (PE-LD) - rzadki (miękki) polietylen - plastikowe torby, woreczki (nieszeleszczące), butelki do produktów spożywczych (np. z ketchupem).
  5. PP - polipropylen - podobnie do polietylenu.
  6. PS - polistyren - tacki, foremki na jajka, kubki - najczęściej spotykany w formie styropianu (polistyren spieniony) i dzięki temu łatwy do rozpoznania.

Z przetwórczego punktu widzenia rozróżnia się tworzyw sztuczne

- termoplastyczne,
- termoutwardzalne
- chemoutwardzalne

Nieraz określa się tworzywa sztuczne jako syntetyczne i półsyntetyczne.

Szczególne właściwości tworzywa pod nazwą PCW (PVC).

Polichlorek winylu, polichloreketenylu, polichloroeten (PCW, PVC) - tworzywo sztuczne otrzymywane w wyniku polimeryzacji monomeru - chlorku winylu; chlorku etenylu; chloroetenu. Posiada właściwości termoplastyczne, dużą wytrzymałość mechaniczną, odporność na działanie wielu rozpuszczalników.

Zastosowania:
  • w budownictwie - do produkcji wykładzin podłogowych, stolarki okiennej i drzwiowej, akcesoriów w postaci różnych listew wykończeniowych; rur i kształtek do wykonywania instalacji w budynkach itp.,
  • w medycynie - dreny, sondy, cewniki, strzykawki,
  • w energetyce - materiał elektroizolacyjny,
  • do wyrobu przedmiotów używanych w gospodarstwie domowym (np. miski,wiadra, obudowy sprzętu zmechanizowanego itp.),
  • jako igelit - stosowany do pokrywania nawierzchni skoczni narciarskich, stoków zjazdowych, peronów kolejek linowych i wyciągów narciarskich,
  • w sporcie - do pokrywania boisk piłki siatkowej, koszykowej, ręcznej, halowej piłki nożnej.

Podział wyrobów z PVC (PCW)

Tak zwany miekki PVC:
  • ma doskonałą przejrzystość,
  • elastyczność,
  • odporność na rozdzieranie,
  • jest giętki,
  • odporny na wpływy atmosferyczne,
  • nie przepuszcza tlenu i zapachów.

Tak zwany twardy PVC:
  • jest odporny na korozję,
  • chemikalia,
  • oleje,
  • czynniki atmosferyczne,
  • ma doskonałe własności izolacyjne.

Stosowanie surowców do przetwórstwa PVC(PCW).

Do stabilizowania i uzyskania lepszej wytrzymałości fizyko-chemicznej PVC stosuje się stabilizatory ołowiowe lub wapienno-cynkowe

Stabilizatory ołowiowe.

W roku 1990 zużycie ołowiu w krajach OECD (Organization for Economic Cooperation and Development) wynosiło 3,4 miliona ton, z czego 2,4 % przypadało na stabilizatory Pb dla PVC (PCW).
 
Tworzywa z PVC, które są stabilizowane ołowiem (Pb) charakteryzują się:

  • szerokim zakresem parametrów przetwórstwa,
  • znakomitą odpornością cieplną i świetlną,
  • znakomitymi właściwościami mechanicznymi krótko- i długoterminowymi,
  • dobrymi właściwościami elektrycznymi,
  • bardzo niską chłonnością wilgoci.

Stabilizatory ołowiowe stosowane są głównie w kompozycjach i tak np. stosuje sie je do wytwarzania::

  • rur (w tym do wody pitnej),
  • kształtek,
  • profili,
  • kabli.
Szacowaniem ryzyka używania tych surowców na zdrowie ludzi, zajmują się agendy Unii Europejskiej, OECD, które opracowały taki szacunek ryzyka stwierdzając, że nie ma problemu ze stosowaniem ołowiowych stabilizatorów termicznych w PVC, ponieważ ołów występuje tu w postaci trwale związanej w produkcie, nie może być z niego usunięty. Wyniki licznych niezależnych badań potwierdzają, że wyroby z PVC zawierającego stabilizator Pb są bezpieczne i nie zagrażają zdrowiu w takim zastosowaniu do jakiego zostały rekomendowane.

Stabilizatory wapniowo-cynkowe.

Stbilizatory tego rodzaju stosowane są do produkcji PVC już ponad 25 lat. Ogólnie bazują na karboksylowych związkach Ca i Zn, czasami zawierając także inne metale, jak Al i Mg. Są słabszymi stabilizatorami termicznymi niż poprzednio omawiane, wobec czego w niektórych zastosowaniach wymagają dodatku organicznych kostabilizatorów takich jak: poliole, epoksydsdowany olej sojowy, antyutleniacze i organiczne związki fosforu.

Stabilizatory  wapniowo-cynkowe (Ca/Zn) nadają wyrobom następujące właściwości:

  • bardzo dobrą przejrzystość,
  • dobre właściwości mechaniczne i elektryczne,
  • znakomite właściwości organoleptyczne,
  • dobra odporność na starzenie atmosferyczne.
Stabilizatory Ca/Zn są rekomendowane do wyrobu następujacych produktów:
  • urządzeń medycznych takich jak worki na krew,
  • zabawek
  • opakowań żywności,
  • butelek na wodę pitną,
  • rur do wody pitnej.
W dyrektywach Unii Europejskiej dotyczących dodatków, sole wapnia j cynku są zatwierdzone do wyrobów kontaktujących się z żywnością i nie istnieje ryzyko dla ludzkiego zdrowia, spowodowane obecnością cynku w stabilizatorach termicznych.

Odzyskiwanie czyli recykling

Recykling, a szerzej zagospodarowanie PVC po okresie jego użytkowania jest możliwe na różny sposób.

Recykling mechaniczny (np. rozdrabnianie) prowadzi się dla odzyskania tworzywa ponownie używanego w następujacych wyrobach:

  • butelki,
  • wykładziny podłogowe,
  • panele dachowe,
  • ramy do okien, inne profile,
  • rury  kanalizacyjne i wodociagowe,
  • kable,
  • obudowy komputerów,
  • części samochodowe, np.deski rozdzielcze.

Najbardziej zaawansowany jest w Europie recykling zużytych rur i profili okiennych oraz folii i butelek po napojach. Za pomocą specjalnych automatycznych technik można rozdzielić elementy tworzywowe od drewnianych czy szklanych
 
Istotne informacje z formalnego punktu widzenia:

  1. Konferencja OECD (1994), Inspektorat W. Brytanii d/s Wody Pitnej, który ponownie aprobował użycie stabilizatorów Pb do rur do wody pitnej (1995).
  2. Szwedzka Agencja Ochrony Środowiska, Szwedzkie Towarzystwo Wody i Ścieków, które oceniło, że stabilizatory ołowiowe w rurach PVC do wody są akceptowalne. Również Norweska Federacja Producentów Rur i Instytut Tworzyw Sztucznych Austrii także potwierdziły, że nie istnieje ryzyko związane z użyciem stabilizatorów Pb w rurach PVC do wody pitnej.

Inne ważne przykłady zastosowania tworzyw sztucznych.


Zabawki

Zabawki z tworzyw sztucznych zaczęto produkować w końcu ubiegłego stulecia. Były to lalki, grzechotki, zabawki pływające wykonywane z celuloidu oraz gumowe piłki. Obecnie celuloid ze względu na jego palność zastąpiono octanem celulozy lub polistyrenem. Z celuloidu wytwarza się tylko piłeczki do tenisa stołowego oraz lalki. Tanie piłki dziecięce produkuje się ze zmiękczonego polichlorku winylu, mniejsze metodą żelowania z pasty, bardzo duże przez spawanie z folii.
Najwięcej zabawek produkuje się z tworzyw sztucznych tanich, nietoksycznych i dających się łatwo formować i zdobić, a więc z polistyrenu i polichlorku winylu. Ze zmiękczonego polichlorku winylu oprócz piłek wytwarza się elastyczne lalki i zabawki nadmuchiwane, a także choinki. Z polistyrenu meble i sprzęt kuchenny dla lalek, małe modele pojazdów, figurki żołnierzy itp.
Dużym powodzeniem cieszą się zabawki politechniczne, czyli zestawy powtarzalnych elementów, z których buduje się domy, miasta, maszyny, okręty i samoloty. Elementy takie wykonuje się z polistyrenu, polietylenu, polipropylenu, śruby czy wkładki łączące są często z poliamidu, a płytki z polimetakrylanu metylu imitują szklane szyby

Polistyren jest dość kruchy, a zabawki wykonane z niego łatwo się łamią. Uszkodzone mają ostre krawędzie, dlatego zastępowany jest często octano-maślanem celulozy, polietylenem dużej gęstości lub polipropylenem. Z polietylenu i polipropylenu wykonuje się zabawki duże robione dawniej z drewna lub metalu, jak rowerki, hulajnogi, sanki a także wyposażenie ogródków dziecięcych.
Różnej wielkości klocki z pianki poliuretanowej umożliwiają dzieciom samodzielne budowanie domków, jaskiń, fortec. Z miękkich pianek poliuretanowych robi się zabawki służące jednocześnie jako gąbki. Zabawki o napędzie mechanicznym lub elektrycznym mają obudowy z polistyrenu wysokoudarowego, czy polipropylenu, a koła zębate, krzywki, śmigła z poliamidu lub poliformaldehydu.

Polietylen (oznaczenie PE) - jest giętki, woskowaty, przezroczysty, termoplastyczny. Traci elastyczność pod wpływem światła słonecznego i wilgoci. Synteza polietylenu jest przykładem polimeryzacji rodnikowej. Folie z PE charakteryzują się małą przenikalnością dla pary wodnej, łatwo przepuszczają pary substancji organicznych, nie są odporne na węglowodory i jego chloropochodne. Są odporne na działanie roztworów kwasów, zasad i soli oraz niską temperaturę.

Polipropylen (oznaczenie PP) - jest bardziej twardy od polietylenu i nie ugina się pod działaniem paznokcia. Pływa po powierzchni wody. Próbka włożona do płomienia topi się, a po zgaszeniu wyczuwa się zapach podobny do parafiny, lecz z wyczuwalną nutą domieszek aromatycznych. Polipropylen w odróżnieniu od polietylenu nie rozpuszcza się w tetrachlorku węgla. Tworzywo to rozpuszcza się w chlorobenzenie na gorąco.

Polistyren - po zmieszaniu z dodatkami, polistyren stanowi podstawę wielu tworzyw sztucznych, oznaczanych literami (PS). Czysty polistyren jest bezbarwnym, twardym, kruchym termoplastem (tworzywem formowanym przez topienie), o bardzo ograniczonej elastyczności.



INFOOKNO.PL



Zobacz także:

- Ściągawka pomocna przy zakupie "Okien z klasą"

- Jak świadomie wybrać okno

- Okno ważne parametry

- Okna dachowe

- Okna drewniane

- Ogrody zimowe

- Okna inne

- Szyby zespolone

- Gwarancja, a niezgodność z umową